Mission Completed……..

6x……It’s done!!!

Eigenlijk is de Alpe d’HuZes met geen pen te beschrijven. Het heeft op mij een overweldigende indruk gemaakt. Het gemis is misschien daarom ook wel des te groter.

Op 9 juni was de dag daar. Hier heb ik sinds oktober 2010 zoveel uren voor getraind. Zoveel voor gedaan maar ook zeker zoveel voor moeten laten!

In de korte nacht van 9 juni nauwelijks de slaap kunnen vatten. De zenuwen gierden immers door mijn lijf. Om 02:00 opstaan voor het ontbijt. Jawel het ontbijt………om 02:00 in de nacht………of is het dan al ochtend!!! Eerst al in het pikkedonker proberen je wielerkleding bij elkaar te zoeken. Ondanks dat ik alles de avond ervoor keurig had klaargelegd, want ja ik ben netjes en alles moet tiptop in orde zijn, bleek een uur voorbereiding nog niet voldoende. We zouden immers al om 03:00 uur richting de start vertrekken. Nauwelijks eten in de maag en in het donker volgde ik mijn teamgenoten op weg naar de start in Bourg d’Oisans. Die eerste kilometers zoveel gedachten. Wat stond mij te wachten? Ik had werkelijk geen idee. Ook de hoeveelheid zenuwen kwam mijn hartslag niet echt ten goede en dan druk ik mij voorzichtig uit. Om nog maar te zwijgen over de invloed van de kou.

Om 03:30 uur stond ik bij de start. Gelukkig kreeg ik van een andere gulle en minder hongerige deelnemer een pannenkoek. Zo wist ik mij toch verzekerd van een wat vollere maag. Niet gek als je nog ruim 12 fietsen voor de boeg hebt….;-)

De start gaf een geweldig gevoel. Om 04:30 uur telden ruim 4200 deelnemers af van 10 naar 0 gevolgd door het startsignaal met 2 vuurpijlen. Ik begon aan het grote onbekende maar ik was zeker niet alleen. Onvoorstelbaar hoeveel publiek er al langs het parcours stond om ons de gehele dag aan te moedigen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat zoiets zoveel moraal geeft!!

Het voordeel van om 04:30 starten is dat je niet de mogelijkheid hebt om met behulp van daglicht op je Polar-fietscomputer te kijken. Zo begon ik aan mijn eerste beklimming………….zonder enige notie van snelheid, cadans of hartslag. Er restte mij niets anders dan op zoek te gaan naar het juiste ritme en te genieten. Onvoorstelbaar indrukwekkend hoe de 21 bochten worden opgelicht door kaarsjes die branden voor onze dierbaren die we hebben verloren door de gevolgen van deze afgrijselijke ziekte. Deelnemers die omarmd stilstaan in die ene bocht waar dat ene kaarsje brand voor die ene dierbare………..

Toch is er licht in de duisternis……hoe hoger je komt zie achter en beneden je een kilometers lang lint van kleine fietslampjes die de nieuwe dag tegemoet fietsen. Een nieuwe dag van hoop en nieuwe kansen!

Mijn eerste klim was een feit in 1:28:13. Lang niet gek aangezien ik het zonder mijn fietscomputer had moeten doen. Toch had ik mijn ritme goed kunnen vinden. Echter de eerste maal over de finish sloeg de paniek even toe. De verzorgingsploeg en mijn lieve supporters kon ik zo 1,2,3 niet vinden…………gelukkig waren ze daar toch om mij op te vangen.

Even zorg voor de inwendige mens door even wat te eten, een krantje onder het shirt tegen de kou en een gelletje in de achterzak begon ik aan mijn eerste afdaling. Geloof me op het vroege uur is het echt heel koud.! Zelfs als er een maximale snelheid geldt voor het afdalen van 45 km/uur. Zelden waren mijn vingers zo verkrampt ondanks handschoenen met lange vingers en windstopper. Eenmaal beneden maak je een korte lus bij de rotonde waarna je meteen weer begint aan de volgende beklimming.

Ik had mij voorgenomen dat ik voor 12 uur 3 beklimmingen achter de rug wilde hebben…….om 10:30 had ik reeds 3 beklimmingen achter de rug. De 3e beklimming voelde het zwaarst maar was ook het snelst 1:26:15!

Tussentijden - Heel constant - Tijden steeds rond 1:30 uur.

De 4e klim voelde toch al heel wat zwaarder. Je hebt immers al 4,5 uur klimmen in de benen. Ook de temperatuur begon langzaam toe te nemen. De zon heeft een bijzonder aangename bijwerking. Deze werkt namelijk als een batterij voor mijn fysiek.De 4e beklimming was ook weer heel constant in 1:30:20.

Na de 4e beklimming was ik heel gemotiveerd om aan de 5e beklimming te beginnen. Deze zou ik opgedragen aan Oom Har, de peetvader van mijn lieve zwager. Jenny, de vrouw van Har, vertelde mij dat Har zo gek was op de tour. Ik heb Har zijn steun de hele 5e beklimming gevoeld…………zijn foto in mijn achterzak! Dank aan alle dierbaren van Har voor hun lieve steun en meeleven!

De 6e beklimming startte voor mij om 17:15 uur……….toen wist ik het………..ik zou het gaan halen!!! Ik ging het flikken…………..maar ondanks die ‘ vroege’ euforie…….wat duurde die 6e beklimming dan nog lang!!

De 6e beklimming opnieuw heel constant in 1:30:38. Na de finish vloog ik mijn lieve Marloes in de armen en liet ik mijn tranen de vrije loop………niet te beschrijven wat er allemaal door je hoofd gaat op zo’n dag. Zo veel dierbaren die je spreekwoordelijk op je bagagedrager iedere beklimming meeneemt…….

Een zware dag maar zo indrukwekkend en inspirerend………..zoveel aanmoedigingen van supporters langs het parcours, mijn lieve familie en vrienden, volgers en donateurs. Dank jullie wel allemaal voor jullie steun!

Tot snel en dikke knuffel!

Vergeet niet….Jullie steun heeft er toe geleid dat ik mijn streefbedrag van € 3.000,- op € 7,- na gehaald heb. Maar niet getreurd…..doneren kan nog tot september….;-) Met alle deelnemers hebben we ruim 20,1 miljoen euro bij elkaar gefietst…….echt FANTASTISCH!!